LATONA

Smutek, ogólne zniechęcenie i zmęczenie po urodzeniu dziecka jako sygnał zaburzeń psychicznych jest znany od wielu lat. Jednak jeszcze do nie dawna był on z pełną konsekwencją ignorowany i lekceważony. Depresje poporodowe są rzadko rozpoznawane, choć ich diagnozowanie zdarza się coraz częściej. Dzieje się tak dlatego, że ludzie niechętnie dzielą się swoimi doświadczeniami po porodzie. Często się wstydzą własnych uczuć – lęku, poczucia zagrożenia, wykluczenia, wahań nastroju. Tymczasem to zjawisko jest bardzo rozpowszechnione.

Lekarze szacują, że około osiemdziesiąt procent kobiet odczuwa wahania nastroju w okresie okołoporodowym. Na uczucia te składa się różna skala lęków i poczucia zagrożenia: objawy depresji w czasie ciąży odczuwa około 30% kobiet, przygnębienie poporodowe około 50 do nawet 90%, depresję poporodową – do 20%, a psychozę porodową około 0.1% kobiet.

Można zaryzykować stwierdzenie, że niemal każda kobieta w jakimś stopniu przeżywa ciężkie dni od razu po urodzeniu dziecka.

Znany jest naturalny stan, kiedy w okresie do sześciu tygodni po porodzie kobieta przeżywa duże i znaczne wahania nastroju. Często nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem, płacze i śmieje się z niewiadomych przyczyn. W przeciągu jednej godziny może wchodzić w bardzo skrajne emocje. Stan ten może zamienić się w depresję i trwać nawet do szóstego miesiąca życia dziecka. Depresja poporodowa może ujawnić się nawet po roku. Symptomami depresji są:

• Bóle głowy, czasem bardzo silne,
• Skurcze w kończynach,
• Palpitacje serca, przyśpieszony oddech,
• Zaburzenia snu, zakłócenia rytmu czuwania,
• Nieregularny cykl miesiączkowy, lub jego całkowity zanik,
• Zaburzenia hormonalne