Vademecum dla Pań

Siedząc samotnie na ławce w parku rozmowie samotnych panów przysłuchuje się pani co najmniej przez kilka dni milcząco. Tylko w ten sposób ma pani okazję, demonstrując swoją absolutną obojętność, dowiedzieć się jak najwięcej o ich schorzeniach. Na tej podstawie, w zależności od tego, czy w wypadku nieodżałowanej pamięci chodziło o cukrzycę, wątrobę czy też nerki, zainteresuje się pani od razu właściwym kandydatem, bez potrzeby przekwalifikowywania się, co wobec szybkiego postępu współczesnej medycyny mogłoby być uciążliwe. Dokonawszy wyboru, włącza się pani bez pośpiechu do rozmowy i jeśli tylko stać panią na zaimponowanie wybrańcowi nową, nie znaną mu metodą leczenia, a tym bardziej lekami lub ziołami, których jeszcze nie zażywał, zostaje pani znów młodszą panią, wcześniej niż w najśmielszych marzeniach mogłaby się pani spodziewać. Odwiedzając klub rencistów najlepiej, jeśli kreuje pani tak zwaną „duszę towarzystwa". Pozwoli to pani stosunkowo szybko wyselek-cjonować tych panów, którzy z największym trudem i niechęcią uczestniczą w aranżowanych przez panią grach i zabawach, którzy nie śmieją się na zawołanie z opowiadanych przez panią najgłupszych nawet dowcipów, wreszcie tych, którzy nie od razu i nie przy każdej okazji dają pani do zrozumienia, że gotowi byliby powierzyć pani swój los na resztę życia. Jeśli bowiem chce pani znów zostać młodszą panią, ale nie po raz ostatni, tylko oni mają niestety szansę zająć miejsce przedwcześnie zgasłego.