Vademecum dla Pań

1. Młodsza pani pisze z wczasów do młodszej pani Moja Kochana! Oczy mi się kleją, jestem dosłownie już półżywa, ale mimo to dosłownie pierwszą wolną chwilę, jaką tu mam od tygodnia, wykorzystuję, aby zgodnie z obietnicą na pisać do ciebie chociaż kilka słów. Nie wiem naprawdę, jak wytrzymam tu jeszcze jeden tydzień, jaki mi pozo stał do końca wczasów, ałe sądząc po tym tygodniu, który już mam za sobą, będzie to bardzo trudne. No bo sama powiedz: rano na plaży, po południu na dansingu, a w nocy na zabawie — dzień w dzień — do piątej rano. Wiesz dobrze, jak lubię samotność, ale cóż z tego! Od pierwszego śniadania dosłownie jestem oblegana przez panów: jeden proponuje wycieczkę samochodem, drugi jachtem, trzeci znów niedwuznacznie daje mi do zrozu mienia, że tu o żadnym przelotnym romansie nie ma mowy, tylko że ma jak najpoważniejsze zamiary. I tak w kółko! Nie wyobrażasz sobie wprost, jaką muszę być dyplomatką, aby panowie ci nie pobili się między sobą. Z moich marzeń o cichym, spokojnym urlopie — po prostu nici! Żebyś wiedziała, jak ja ci zazdroszczę tego spokoju, jaki masz wokół siebie! Niestety muszę już kończyć, bo kołejny absztyfikant z „volvo" nerwowo trąbi mi pod oknem! Wygląda na bardziej od innych zrównoważonego — może mi się uda, chociaż raz, pójść dziś spać przynajmniej o trzeciej! Do zobaczenia, całuję Twoja ... PS. Pamiętasz tę liliową sukienkę, która ci się tak po-dobała na wystawie? Wyobraź sobie, że taką samą ku piłam tutaj, dosłownie za pół darmo, i — co za traf! — dostałam do niej również, w identycznym lila kolorze, piękne, modne, importowane buty! 2. Młodsza pani pisze z wycieczki zagra nicznej do młodszej pani Moja Droga Przyjaciółko! Wyobraź sobie, byliśmy dzisiaj z De Sicą w nocnym lokalu. Siedział on co prawda z jakąś wytworną babką (jeden pan, który był z nami, twierdził, że to Claudia Cardinale, drugi, że nie — jakt, że była wytworna), ale dosłownie przez cały wieczór wodził wzrokiem tylko za mną, tak że — przyznam ci się szczerze — aż mnie to krępowało. Siedzę przy stoliku i rozmawiam — patrzy mi prosto w oczy, tańczę — czuję na sobie jego wzrok, nawet wtedy, kiedy jestem do niego odwrócona tylem, idę do toalety — patrzę, a on właśnie wychodzi, na wprost mnie, z toalety. Ostatecznie nie wyjaśniło się, jakie miał wobec mnie zamiary, ponieważ kierownik wycieczki o północy kazał wszystkim iść spać, jako że wcześnie rano wyjeżdżaliśmy już z Bukaresztu do Kon stancy. Ale gdyby nie ten wyjazd do Konstancy, nie wykluczone, że zamiast z Mamai, pisałabym do ciebie już w tej chwili z Rzymu, skromnie zakładając, że cho dziło mu tylko o zaangażowanie mnie do jakiegoś swo jego nowego filmu, a nie o wiele więcej, co przecież również jest bardzo prawdopodobne. W pierwszej chwili byłam nawet zła na kierownika wycieczki, że tym wcze snym wyjazdem do Konstancy zepsuł mi tak ciekawie zapowiadający się wieczór. Ale teraz, kiedy pomyślę sobie, że miałoby nas, droga przyjaciółko, na zawsze roz